Bugün kendine biraz dışarıdan bakmanı istiyorum. Her şeyi kendine dert ediniyorsun. Olup biten her hadisenin üzerinde uzun uzun düşünüyor, henüz yaşanmamış şeylerin yükünü bugünden omuzlarına alıyorsun.
Bugün kendine biraz dışarıdan bakmanı istiyorum. Her şeyi kendine dert ediniyorsun. Olup biten her hadisenin üzerinde uzun uzun düşünüyor, henüz yaşanmamış şeylerin yükünü bugünden omuzlarına alıyorsun. Bir sözün üzerinde günlerce duruyor, bir insanın davranışını defalarca zihninde tartıyor, bazen de değiştirmeye gücünün yetmeyeceği şeyler için kendini tüketiyorsun. Oysa hayat, bizim bütün hesaplarımızı dikkate alarak ilerlemiyor. Bazı şeyler oluyor, bazıları olmuyor. Bazen çok istediğimiz bir kapı yüzümüze kapanıyor, bazen hiç beklemediğimiz bir yerden yol açılıyor. Nihayetinde her şey, bizim tasavvur ettiğimiz biçimde olmasa da olacağına varıyor. Bugün bir yazıya rastladın. Birkaç kelimeydi belki ama insanın içine yerleşen cinsten: “Ömür azdır, bu azdan da geriye az kalmıştır.” Uzun uzun okudun. Sonra bıraktın elindeki kâğıdı, oturdun bir sigara yaktın. Dumanı havaya karışırken düşüncelerin de uzaklara gitti. Nereden geldiğini düşündün. Çocukluğunu, köy yollarını, henüz dünyanın bu kadar ağır gelmediği yılları hatırladın. Gençliğini düşündün; acelelerini, öfkelerini, büyük sandığın meseleleri, uğruna gecelerini harcadığın insanları ve bugün adını bile anmadığın nice hadiseyi… Bir zamanlar hiç bitmeyecekmiş gibi gelen günlerin nasıl da sessizce geride kaldığını fark ettin. İnsan yaş aldıkça yalnızca takvimdeki rakamlar değişmiyor. İçindeki bazı sesler de susuyor. Eskisi kadar çabuk öfkelenmiyorsun artık. Her söze karşılık vermek, her haksızlığı düzeltmek, herkese kendini anlatmak istemiyorsun. Daha sakinsin. Daha az konuşuyor, daha fazla düşünüyorsun. Fakat insanın geçmişinden taşıdığı bazı huylar var ki yıllar geçse de peşini bırakmıyor. Bir meseleyi büyütmek, bir ihtimali felakete çevirmek, henüz kapıya gelmemiş bir misafirin endişesini günler öncesinden yaşamak… Bunlar da seninle birlikte yaşlanmış. Şimdi başka bir şey daha var hayatında. İnancın hiç olmadığı kadar sağlam. Belki de insanın dünya ile arasındaki mesafe arttıkça Rabbine olan yakınlığını daha iyi anlıyor. Eskiden yalnızca başkalarının ardından yürüdüğün cenaze yollarında şimdi kendi sonunu da düşünüyorsun. Her cenazeye gidişinde saf tuttuğunda, imamın tekbirinden önce bir an duruyorsun. O kalabalığın içinde kendini arıyorsun. Bir gün o tabutun içinde senin yatacağını, omuzlara alınacağını, bir mezarın başında insanların son kez sana bakacağını düşünüyorsun. Ardından toprak atılacak. Birkaç dua okunacak. İnsanlar yavaş yavaş dağılacak. Kimisi evine dönecek, kimisi işine yetişecek. Dünya, senin yokluğunda da dönmeye devam edecek. Belki en ağır gelen tarafı da bu. Bir ömür boyunca vazgeçilmez sandığımız nice şeyin, biz gittikten sonra da yoluna devam edecek olması. O vakit insanın aklına ister istemez şu soru düşüyor: Bunca telaş ne içindi? Kimin kalbini kırdın, kimin gönlünü almayı erteledin? Hangi mesele uğruna kendinden vazgeçtin? Bir gün biteceğini bildiğin bir hayatın içinde, bitmeyecekmiş gibi neden bu kadar yoruldun? Elbette insanın derdi olacak. Geçim kaygısı, gelecek endişesi, kırgınlıklar, beklentiler… Bunlardan bütünüyle uzak bir hayat mümkün değil. Fakat her derdi baş tacı etmek, her sıkıntıyı ömrünün merkezine yerleştirmek de insanın kendisine yaptığı bir haksızlık değil mi? Bazen bir akşamın huzurunu, yarının ihtimallerine kurban ediyoruz. Bazen yanımızda oturan bir insanın kıymetini, zihnimizdeki başka insanların gölgelerine değişiyoruz. Bazen de Allah’ın bize verdiği bugünü, henüz vermediği yarının hesabını yaparak tüketiyoruz. Oysa yarın dediğimiz şey, hepimizin hakkında bir temenniden ibaret. Belki sabaha uyanacağız, belki de bu gece son gecemiz olacak. Bunu hiçbirimiz bilmiyoruz. Öyleyse insan, elinden geleni yaptıktan sonra biraz da hayatın akışına razı olmayı öğrenmeli. Her şeyi kontrol edemeyeceğini, herkesi memnun edemeyeceğini, her kaybın telafisinin bulunmadığını kabul etmeli. Kırdığı bir gönül varsa onarmalı, söyleyecek güzel bir sözü varsa esirgememeli, sevdiklerinin sesini duymak için bir vesile beklememeli. Çünkü bazı fırsatlar ikinci kez gelmiyor. Şimdi kendime soruyorum: İsmail, sen neyin telaşındasın? Biraz dur. Biraz sus. Her şeyi omuzlarında taşımak zorunda değilsin. Bugün seni üzen şeyin yarın hatırlanmaya bile değmeyeceğini belki sen de biliyorsun. Öyleyse neden kendine bu kadar geç kalıyorsun? Ve bu soruyu yalnızca kendime değil, kıymetli okurlarıma da yöneltmek istiyorum: Bir gün geriye dönüp baktığımızda, keşke dediğimiz şeylerin çoğu yaşadığımız sıkıntılar değil de yaşayamadığımız güzellikler olmayacak mı? Keşke biraz daha az üzülseydim, keşke annemin sesini biraz daha fazla dinleseydim, keşke babamla daha uzun otursaydım, keşke bir dostun hatırını daha çok sorsaydım, keşke kendime de biraz merhamet etseydim demeyecek miyiz? Ömür azdır, bu azdan da geriye az kalmıştır. Bunu karamsarlığa düşmek için değil, elimizdekinin kıymetini bilmek için hatırlayalım. Zira insanın bu dünyada sahip olduğu en büyük servet, henüz tükenmemiş vaktidir. O vakti kırgınlıklarla, kuruntularla, lüzumsuz kavgalarla eksiltmeyelim. Her şeyin bir vakti, her canlının bir sonu var. Bizden geriye ne kadar mal bıraktığımızdan ziyade, kaç gönülde güzel bir hatıra bıraktığımız kalacak. Rabbim ömrümüze hayır, kalbimize ferahlık, son nefesimize iman nasip etsin. Şimdi bir kez daha soruyorum kendime ve sizlere, kıymetli okurlarım: Bir gün bırakıp gideceğimiz bu dünyada, her şeyi bu kadar sıkıntı yapmaya gerçekten değer mi?
