Denizli'den şair dostum İsmail Gökçe beni aradı, şiir hakkında konuşurken toplum olarak kitap okumaya pek hevesli olunmadığını, maalesef kitap fuarlarının sönük geçtiğini, uzun uğraşı ve emek ile hazırlanan o şiir kitapları hak ettiği değerini bulamadığından bahsetti.

Halbuki şiir bir toplumun sesidir. Bütün türküler, marşlar, kasideler, ağıtlar, ezgiler şiirden olur.
Üstat şair Mehmet Emin Yurdakul ne demiş: “Şairleri haykırmayan bir millet, sevenleri toprak olmuş öksüz çocuklar gibi,” diyerek şiirin ne kadar önemli olduğunu vurguladığını İsmail'e söyledim ama İsmail, şairlere karşı ilgisizlikten çok kırgındı. Bende kırgın olduğumu söyledim. Çok kitap bir paket sigaradan daha ucuz. Her gün bir paket sigara alıp kendisini zehirleyenler maalesef bir tane kitap almamaktalar. Biz şairler gönül insanıyız. Kırıcı değil yapıcı oluruz ve toplumu birleştiren özü ve harcıyız. Bizlerde dil, din, ırk, renk olmaz. Kitleleri kucaklarız. Dedim ama İsmail’i ikna edemedim.
Ve bir ayak ver de atışalım belki ikna ederim dedim. İsmail'in verdiği ayak ile bu atışmayı gerçekleştirdik. Maalesef İsmail çok kırgındı ikna edemedim.

ŞAİRLİĞİ BIRAKTIM
İsmail Gökçe – İbrahim Düğer

Ekonomik düzen kırdı belimi,
Yazdım yıllarca da bağrımı yaktım.
Kimseler anlamaz, bilmez hâlimi,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

Şair olan cahillere darılmaz,
Gönül insanıdır, asla kırılmaz.
Hiç kimseye yardım için sarılmaz,
Şair olan şairliği bırakmaz.
İbrahim Düğer

Kahroldum, üzüldüm, bıktım derdimden,
Şaire destek yok yurdum ferdinden.
Bilirim, şiirler ağlar ardımdan,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

Erenlerin meclisinde yoğrulur,
Muhabbetin ateşiyle kavrulur.
Yunus gibi diyar diyar savrulur,
Şair olan şairliği bırakmaz.
İbrahim Düğer

Yazılan şiirler toplum malıydı,
Emekli şair de Allah kuluydu.
Yazarken gerçeği gözüm doluydu,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

Kaynağından ırmak akar, göl vardır,
Hak vergisi, hece dizen dil vardır.
Önlerinde uzun ince yol vardır,
Şair olan şairliği bırakmaz.
İbrahim Düğer

Ne okuyan var ne de anlayan,
Şairin sözünü yoktur dinleyen.
Oysa şairlerdi dertle inleyen,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

Şairlerin yükü aşk ile cefa,
Onlar bu dünyada sürmezler sefa.
İstifa etmeden düşün bir defa,
Şair olan şairliği bırakmaz.
İbrahim Düğer

Duygular, ilhamlar kalbimde kalsın,
İlgili birimler bir ibret alsın.
Mezarda arasın bir şair bulsun,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

Benden nasihattir sen güzel dosta,
Yüzümüz gülse de gönlümüz hasta.
Üzülsen de bile kalma sen yasta,
Şair olan şairliği bırakmaz.
İbrahim Düğer

Şiirlerimi hep gömün mezara,
Değer verilmiyor şair yazara.
Belki anar adım biri kazara,
Bundan sonra şairliği bıraktım.
İsmail Gökçe

İbrahim’im der ki: “Ben de gülmüyorum,
Bu dünyadan vallahi dad almıyorum.
İsmail’i kim kızdırmış bilmiyorum,
Şair olan şairliği bırakmaz.”
İbrahim Düğer